Ci, którzy zechcą podjąć to szczególne nabożeństwo, które nie zostało ustanowione jako bractwo, jakkolwiek należałoby sobie tego życzyć, powinni najpierw – jak powiedziałem w pierwszej części tego przygotowania na panowanie Jezusa Chrystusa – poświęcić co najmniej dwanaście dni na pozbycie się ducha tego świata, sprzecznego z duchem Jezusa Chrystusa, potem zaś poświęcić trzy tygodnie na to, by napełnić się Jezusem Chrystusem przez Najświętszą Dziewicę¹.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.

Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion, zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał; wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, Świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.

Dziesiątka różańca w intencjach złożonych w Niepokalanym Sercu Maryi.

Duszo, żywy obrazie Boga, odkupiona drogocenną Krwią Jezusa Chrystusa, wolą Boga wobec ciebie jest, byś stała się jak On świętą w tym życiu i chwalebną jak On w życiu przyszłym. Zdobycie świętości Bożej jest twoim pewnym powołaniem; i do tego właśnie powinny zmierzać wszystkie twoje myśli, słowa i uczynki, twoje cierpienia i wszystkie poruszenia twojego życia; albo opierasz się Bogu, nie czyniąc tego, do czego cię stworzył i teraz zachowuje. Ach! Cóż za wspaniałe dzieło! Proch zamieniony w światło, brud w czystość, grzech w świętość, stworzenie w Stwórcę i człowiek w Boga! O, dzieło godne podziwu! – powtarzam – ale dzieło trudne samo w sobie i dla samej natury niemożliwe; jedynie Bóg przez łaskę, łaskę obfitą i nadzwyczajną, może się z tym uporać; i stworzenie całego świata nie jest tak wielkim arcydziełem jak to².